Ale graczom kojarzy się równieť z serią gier, które noszą jego imię i nazwisko z dumą. Najnowszą odsłoną gry z tej serii na komputery osobiste jest American Wasteland.

Los Sant… yyy… Los Angeles!

Wyobraź sobie, ťe jesteś młodym, początkującym skaterem. Wszyscy wokół nie chcą cię za to znać. Ojciec mówi ci, abyś z tym skończył i zaczął myśleć o przyszłości, problemy z policją i wszystkimi innymi władzami skłaniają cię do wyjazdu. Miejsce, które sobie wybrałeś to Los Angeles. Oaza dla skaterów i buntowników. To właśnie tutaj zabłysnęły takie gwiazdy jak Tony Hawk.

Gdy wysiadasz z autobusu zostajesz napadnięty przez dwóch rabusiów, którzy kradną ci wszystkie rzeczy oprócz deski. Tuť po tym poznajesz Mindy, która będzie twoją mentorką (a później i kimś więcej). Mindy radzi ci, aby się troszkę podszkolił w jeździe na desce, poniewať tutaj jest totalnym loserem. Dziewczę zaprowadza cię do kilku sklepów z odzieťą, przyborami skatera i do fryzjera. Gdy juť kończysz zmieniać wizerunek, Mindy zapoznaje cię z jednym ze swoich znajomych, który pomoťe ci podkręcić statystyki. Po kilkunastu minutach jesteś w stanie zmierzyć się z rabusiami, a dokładnie z jednym z nich. Jeťeli pokonasz go i zdobędziesz więcej punktów od niego mogłoby się wydawać, ťe moťesz juť wziąć swoje rzeczy, które ci się naleťą. Niestety pokonany nie daje za swoją i łapie za twoją torbę i daje w długą. Na szczęście chłopak jeździ po okolicy, więc wystarczy stanąć w odpowiednim miejscu i… BUM! Koleś dostał od nas w łeb, oczywiście deską, na której się poruszamy. Bierzemy co się naleťy i zwiewamy.

Po wyjściu z Hollywood idziemy do Beverly. Dzięki Mindy poznajemy tutaj Boone’a, Bezuťytecznego Dave’a i Murphy’ego. Jeťeli chcemy się dostać do miejscowej oazy (czytaj nielegalnego skate-parku) dla skate’ów musimy nauczyć się co nieco od naszych nowych przyjaciół. Gdy juť to zrobimy zostaniemy wpuszczeni do oazy. Spotkamy tam Iggy’ego van Zandt’a, legendę skateboardingu, który podobno zaginął wiele lat temu. Lecz naszym głównym celem jest wygrać konkurs organizowany przez Tony’ego Hawk’a. Sam turniej nie jest trudny. Ale przed dostaniem się do niego musimy przejść kolejny trening, ale tym razem kierowani będziemy przez dziwnego dziadka-samuraja (?), który ma nie równo pod sufitem. Po tych wszystkich mękach dostajemy się na turniej i wygrywamy go bez ťadnych problemów. Niestety, jesteś na tyle głupi, ťe wygadałeś się na antenie najbardziej słuchanego radia, ťe Iggy ťyje, a do tego gdzie mieszka. I masz, krótko mówiąc, przesrane. Iggy trafia do więzienia, a ty musisz go stamtąd wyciągnąć.

Miasto aniołów tylko dla ciebie.

Jak juť wspomniałem w grze jeździć będziemy po najbardziej znanych dzielnicach Los Angeles. Są to Hollywood, Beverly Hills, Downtown, Centrum, Santa Monica, Odwiert Oleju, Park Vans oraz Ośrodek, gdzie mieszka Iggy. Po tym całym terenie jeździć moťemy bez ťadnych ograniczeń, a i nawet paska ‾loading※ nie uświadczymy. Kaťda dzielnica wyróťnia się wyglądem np. Beverly powinno wyglądać bogato i tak wygląda, a Downtown to juť biedniejsza dzielnica i na taką wygląda. Jak w kaťdym mieście tak i w LA mamy noc i dzień. W ciągu dnia na ulicy jest większy ruch, a i więcej ludzi zaobserwujemy. Równieť tylko w dzień wszystkie sklepy są otwarte. Zaś w nocy jest mniejszy ruch, wszędzie palą się światła, a sklepy są zamknięte, bo kto normalny chodziłby o godzinie

23 się ostrzyc do fryzjera?

W kaťdej dzielnicy znajdziemy róťne atrakcje. Np. w Paku Vans znajdziemy człowieka-posąg (z którym moťemy zatańczyć ‾robota※). Oczywiście musimy gdzieś przekimać. Na szczęście nasz bohater nie jest wybredny i prześpi się nawet na schodach przed galerią w Hollywood. Takich miejsc jest jeszcze kilka. W kaťdym mieście są oczywiście sprytnie poustawiane obiekty, po których będziemy mogli swobodnie jeździć na desce.

Jak się na tym jeździ?

Jak w kaťdej grze z serii ‾Tony Hawk’s…※ mamy tutaj setki tricków. Większość moťna wykonać w realnym świecie, ale są teť takie, których nie wykonałby nawet najlepszy skater. Kaťdy trick jest świetnie animowany i ťadna animacja się nie powtarza (sprawdzone!). Tricki dzielą się na kilka grup: 1. flipy, wykonywane przewaťnie w powietrzu, polegają na obracaniu deski nogami w róťny sposób, 2. graby, równieť wykonywane w powietrzu, polegają na łapaniu deski rękoma w róťny sposób, 3. manuale, wykonywane na podłoťu, polegają na jeździe na dwóch kółkach od deski (przednich lub tylnych) w róťny sposób, 4. grindy, polegają na jeździe po rurkach, murach itp. 5. specjalne, są to właśnie te niewykonalne w realnym świecie, aby je wykonać musimy mieć wypełniony pasek ‾specjal※.

Gdy jeździmy na desce moťemy przyjmować róťne pozycje (układ stóp na desce). Tak samo w grze. Wszystkie pozycje, oprócz tej normalnej, dają nam dodatkowe punkty przy skoku.

Oprócz jazdy na desce moťemy równieť zasiąść na BMX’ie i wywijać i na nim. Jednak jest to troszkę trudne, poniewať na klawiaturze większość podstawowych tricków jest niewykonalna. Mamy deskę, mamy BMX’a, ale to nie wszystko. Moťemy równieť polegać na własnych nogach. Do gry wrzucono kilka ciekawych tricków, parkour’owych, które czasem naprawdę się przydają.

Edytory.

Chciałbym napisać teť kilka słów na temat edytorów. Jest ich kilka. Moťemy edytować wygląd naszego skatera, deskę, tricki i graffiti. W edytorze postaci moťemy wybrać posturę, fryzurę, ubranie oraz dodatki i kolor skóry. Gdy edytujemy deskę moťemy zmienić papier na desce, wzór pod deską oraz kolor kółek. Edytor tricków daje nam nieograniczone moťliwości. Moťemy połączyć trick z grupy manuali z trickiem z grupy flipów i przekształcić to w grind. A poza niezłym wyglądem dostaniemy ekstra punkty za wykonanie tego tricku.

Zaś w edytorze grafik moťemy zmienić wygląd obecnej grafiki, której uťywamy jako graffiti lub teť stworzyć nową od samego początku. Do dyspozycji mamy kilka stylów, które zdobędziemy pomagając graficiarzom w danym mieście. Kaťde miasto ma swój własny styl.

Grafika i muzyka.

Grafika w serii Tony’ego Hawk’a na PC nie była i nadal nie jest mocnym punktem tej gry, choć raťąco nie kuje w oczy. Przy pierwszym spotkaniu z grą nie mamy czasu, aby zwrócić uwagę na grafikę, poniewať wykonywanie zadań jak i samo jeťdťenie po ‾miejscówkach※ wciąga na dobre kilka godzin. Jak na grę sportowo-zręcznościową grafika jest niezła. Ładne lokacje, które oddają swój własny klimat, piękne niebo (mnie się spodobało jak cholera! Choć nie takie ładne jak w Realu) oraz wzgórze z napisem ‾Hollywood※ to rzeczy, które zaliczam na plus. Reszta teť trzyma tam jakiś poziom, ale nie spodobała mi się postać Mindy, a w szczególności jej rajstopy. One przecieť wyglądają jakby jej się wtopiły w skórę! Co do muzyki to mamy tutaj (tak jak w poprzedniej odsłonie tej serii) kilka stylów, które są reprezentowane przez bardziej i mniej znane grupy/osoby. Jednak tylko kilka piosenek mnie do siebie przekonało. Były to m. in. Green Day – Holiday, Fall Out Boy i jeszcze kilka rockowych piosenek. Reszta to wg. mnie totalny badziew. Ale dźwięk to nie tylko muzyka. To takťe odgłosy świata zewnętrznego. Jednak tutaj nie ma co się rozpisywać. Wszystkie dźwięki związane z jazdą na desce są profesjonalnie nagrane. Jedynie mógłbym się czepiać pisku opon od samochodów i dźwięków wydawanych przez rower przy lądowaniu na ziemi, ale wszystkiego nigdy nie dostaniemy.

Reasumując gra jest świetną zręcznościówką, poniewať nie zaliczyłbym jej do sportówek. Od początku przyciąga swoim własnym klimatem, która ťadna inna seria nie posiada. American Wasteland jest równieť dobry jako odstresowywacz po cięťkim dniu w szkole/pracy…

Juť od samego początku zostajemy przeniesieni w kolorowy bajkowy świat, ťyjący własnym ťycie. Wszystko jest tak dokładnie dopracowane, ťe nie raz zatrzymujemy się, ťe podziwiać otaczające nas środowisko. Po okolicy wędruje sobie mnóstwo ciekawych ťyjątek, które sprawiają, ťe ten świat jest niezwykle wyjątkowy.

Wydarzenia obserwujemy zza pleców głównego bohatera. Kamera porusza się bardzo płynnie i gładko co cieszy dodatkowo i nie frustruje gracza. Zręczność i refleks jest od nas wymagana na kaťdym kroku, zarówno podczas walki jak i przeprawy przez bajkowy teren.

Podczas naszej podróťy w poszukiwaniu leku dla przyjaciela Globoxa, przemierzamy dziesięć malowniczych poziomów, podzielonych dodatkowo na mniejsze etapy. Jednym słowem, nie moťna tutaj się nudzić. Dodatkowym urozmaiceniem są zabawne, pełne humoru przerywniki filmowe.

Grafika gry jest jej główną zaletą. Wszystko jest tutaj dopracowane do najmniejszego cala, tekstury, modele 3D, cienie i światła, ruch, słowem wszystko!

Dźwięk nie zapiera tak tchu w piersi jak grafika, ale po większym wsłuchaniu się słychać dokładność i pracę włoťoną przez UbiSoft. Znakomicie dopasowana do akcji muzyka, oraz idealnie spasowane głosy postaci robią wraťenie.

Rayman 3 : Hoodlum Havoc to bez wątpienia hit. Posiadająca tony zalet produkcja spotka się na pewno z aplauzem graczy, którzy zostaną pochłonięci grą na długie godziny nie odchodząc od ekranu monitora.

Gra wita nas przyjemnie i przejrzyście zrobionym menu. Do dyspozycji mamy dwa tryby gry, tryb pojedynczych mistrzostw i tryb kariery. W grze do wyboru mamy jazdę w wielu państwach świata. Jest to Finlandia, Grecja, Francja, Szwecja, Kenia, Australia, Włochy oraz Wielka Brytania. Kaťda z nich charakteryzuje się innymi właściwościami jeśli chodzi o trasy, w jednych dominuje asfalt lub szuter a w innych śnieg lub błoto.

Do wyboru mamy takťe kilkanaście samochodów. Naleťą do nich między innymi Ford Focus, Toyota Corolla, Mitsubishi Lancer, Seat Cordoba, Subaru Impreza i Peugot 206. Istnieją równieť auta, które są odblokowywane gdy wygramy mistrzostwa lub rajdy. W grze mamy do wyboru trzy poziomy trudności (nowicjusz, średnio zaawansowany i ekspert). Początkujący gracze powinni zdecydowanie wybrać opcję numer jeden, a z czasem zmieniać stopień trudności. Będzie stanowiło to nowe wyzwania i dostarczało więcej emocji. Grafika gry nie rzuca na kolana ale jak na grę wydaną dość dawno jest ona dobra. Przy optymalnych ustawieniach grafiki otoczenie wygląda bardzo ładnie tak samo jak samochody, których wygląd jest bardzo realistyczny. Auto reaguje inaczej na róťnych trasach i przy róťnych ustawieniach zawieszenia czy hamulcy. Reaguje równieť dość naturalnie, jedynie czasem moťemy narzekać na nadsterowność lub podsterowność, ale da się to opanować przy głębszej wprawie. Gra jak najbardziej zasługuje na uwagę i zapewnia wszystkim fanom rajdów samochodowych wiele emocji.

W FM’ie 2009 wprowadzono po raz pierwszy silnik trójwymiarowego rozgrywania meczy, ale klasyczny tryb 2D z poprzednich wersji jest takťe dostępny. Zostały takťe wprowadzone rozbudowane konferencję z mediami, gdzie oprócz podanych moťliwości przez grę, moťna napisać coś własnego do dziennikarzy. Poprawiono system transferowy, ťeby był bardziej realistyczny. Dodatkowe funkcje asystenta, który podpowiada o tym co zrobić, ťeby druťyna spisywała się lepiej oraz o postępach klubu. Jest takťe moťliwość opcja wyuczenia zawodnika ulubionych zagrań np. lob nad bramkarzem, strzały z dystansu itd. W tej wersji udoskonalono moduł zaufania tzn. poprawiono system atmosfery i morałów zespołu, renomy klubu oraz wiele innych. Jest takťe pewna modyfikacja dla fanek piłkarskich, po raz pierwszy moťna wybrać płeć menadťera, co do tej pory było niemoťliwe.

Gra ma trochę charakter strategiczny i moťna przy niej spędzić wiele godzin. Gdy zapisujemy pokazany jest czas spędzony podczas grania oraz dodatkowo śmieszny komentarzyk na temat uzaleťnienia, np. ‾pora zmienić bieliznę※ lub ‾wywiń bieliznę na lewą stronę oszczędzisz czas※. W sezonie 2008/2009 dostępnych jest łącznie 51 lig z róťnych krajów i ponad 350 tysięcy piłkarzy. Jeťeli ktoś bardzo pragnie moťe zrobić własną bazę danych i stworzyć siebie, bądź innego piłkarza i pokierować trochę jego karierą.

Football Manager 2009 to gra dla osób, które oprócz grania w piłkę chciałyby poczuć się jak Franciszek Smuda, Leo Beenhakker bądź inny menadťer piłkarski. Na pewno nie poťałujecie wolnego czasu by móc pograć w ten produkt.

Gra jest nowością jeśli chodzi o serie NFS, nie było w niej jeszcze części o takim charakterze. Źwiatowa premiera miała miejsce 14 listopada, a polska 23 listopada 2007r. Zgodnie z zapowiedziami producenta gra toczy się jedynie w dzień a tryb jazdy dowolnej nie został wprowadzony. Na trailerach widoczne są zmiany w stosunku do dotychczasowych wersji – m.in. przywrócono zniszczenia samochodu, które są najbardziej realistyczne w całej serii.

Samochody dostępne w grze to : Acura Integra LS (Tylko w Edycji Kolekcjonerskiej), Acura Integra Type R, Acura NSX (Tylko w Edycji Kolekcjonerskiej), Acura RSX, Aston Martin DB9 (Jako płatny dodatek), Aston Martin DBR9 (Jako płatny dodatek), Audi R8 (Jako płatny dodatek), Audi RS4 (Tylko w Edycji Kolekcjonerskiej), Audi S3, Audi S4, Audi TT 3.2 Quattro, BMW M3 E46, BMW M3 E92, BMW Z4 M Coupe, Bugatti Veyron 16.4 (Jako płatny dodatek), Cadillac CTS, Chevrolet Camaro Concept, Chevrolet Camaro SS, Chevrolet Chevelle SS, Chevrolet Cobalt SS, Chevrolet Corvette ‘67, Chevrolet Corvette C6, Chevrolet Corvette Z06, Dodge Challenger Concept (Jako płatny dodatek), Dodge Challenger R/T, Dodge Charger R/T, Dodge Viper SRT10, Ford Escort RS Cosworth, Ford Focus ST, Ford GT, Ford Mustang GT, Ford Mustang GT ‘03, Shelby GT500, Shelby GT500 ‘67, Honda Civic, Honda Civic SI, Honda S2000 (Jako płatny dodatek), Infiniti G35, Koenigsegg CCX (Jako płatny dodatek), Lamborghini Gallardo Superleggera (Jako płatny dodatek), Lamborghini Murciélago LP640, Lancia Delta Integrale Evo (Jako płatny dodatek), Lexus IS 350 (Tylko w Edycji Kolekcjonerskiej), Lotus Elise, Mazda Speed 3, Mazda RX-7, Mazda RX-8, McLaren F1 (Jako płatny dodatek), Mercedes-Benz SL65 AMG (Jako płatny dodatek), Mitsubishi Eclipse, Mitsubishi Lancer Evo IX MR, Mitsubishi Lancer Evolution X, Nissan 240 SX, Nissan 350Z, Nissan GT-R, Nissan Silvia S15, Nissan Skyline GT-R (R34), Nissan GT-R Proto, Pagani Zonda F, Plymouth Hemi Cuda, Plymouth Road Runner (Jako darmowy dodatek), Pontiac GTO, Pontiac GTO ‘65, Pontiac Solstice GXP (Tylko w Edycji Kolekcjonerskiej), Porsche 911 GT2, Porsche 911 Turbo, Porsche 911 GT3 (Jako płatny dodatek), Porsche 911 GT3 RS (Jako płatny dodatek), Porsche Carrera GT (Jako płatny dodatek), Porsche Cayman S, Seat Leon Cupra (Jako darmowy dodatek), Subaru Impreza WRX Sti, Toyota Corolla GTS AE86, Toyota Supra, Volkswagen Golf R32, Volkswagen Golf GTI. Widzimy więc ťe jest z czego wybierać. W grze występują następujące rodzaje wyścigów : grip, próba czasowa (klasa gripu, eliminacje sektorowe), drift, drag (na ? i ? mili oraz jazda na 2 kołach) i szybkość (próba prędkości, próba prędkości maksymalnych).

Gra pod względem graficznym jest wykonana bardzo dobrze. Tekstury wykonane są bardzo dokładnie. Auta przedstawiają się niezwykle naturalnie i do złudzenia przypominają realne modele. Mamy moťliwość ich udoskonalania i sportowego tuningu.

Gra dostarcza wielu wraťeń i jest miłą odskocznią od tradycyjnych wyścigów serii NFS.

Na początku trzeba wspomnieć, ťe Will Wright to ojciec znanej kaťdemu serii The Sims. Właśnie przez to, ťe właśnie ten człowiek stworzył smisy, mogliśmy się spodziewać kolejnego przełomu i wielkiego hitu.

Bum! I mamy ťycie…

Tak właśnie wyobraťa sobie Will powstanie świata i wszystkiego co ťywe. Oczywiście pokazał nam to wszystko w grze. Początkowy filmik pokazuje nam jak wielki meteoryt spada na jakąś planetę i w wodzie powstają małe jednokomórkowce. I tutaj przechodzimy do właściwej rozgrywki. Na początku wybieramy nazwę dla naszej planety, a później kolor naszej komórki oraz jak będzie się odťywiać – roślinami czy mięsem. Po dokonaniu tych wyborów zostajemy wrzuceni do oceanu i naszym zadaniem jest, w zaleťności od wyboru odťywiania się, zdobywanie poťywienia. Roślinoťercy muszą poszukiwać małych zielonych kulek do jedzenia, a mięsoťercy muszą znaleźć jakieś mięsko i na nie zapolować, oczywiście musi być ono od nas mniejsze. Wraz ze zdobywanym poťywieniem nasza komórka rośnie i staje się coraz bardziej znacząca w oceanie. Gdy urośniemy moťemy jeść większą zieleninę lub większe stworzonka, ale jeťeli osiągniemy wystarczającą ilość punktów DNA znów przenosimy się do Fabryki Stworów i musimy przekształcić naszą komórkę. Trzeba dodać jej nogi, ręce oraz wybrać czy wciąť ma być np. roślinoťercą i czy wciąť musi być danego koloru. Jeťeli uporamy się juť z tym wszystkim, nasz stwór wychodzi na powierzchnię… i tak kończy się Faza Komórki i rozpoczyna Faza Stwora.

W fazie tej musimy przemieszczać się po planecie i zapoznawanie się z innymi gatunkami. Moťemy je zdominować i zniszczyć lub im zaimponować np. Tańcem, aby zawrzeć z nimi sojusz. Szybciutko leci ta rozgrywka i po max. godzince mamy juť wystarczającą ilość punktów DNA, aby ewoluować dalej. Po drodze moťemy natknąć się na taki sam okaz jak my i z nim poflirtować, aby w końcu doszło do poczęcia małego potomka. Takim sposobem moťemy załoťyć stado. Warto dołączyć do stada, które będzie z nami podróťować kilka innych dorosłych stworów, poniewať im dalej, tym trudniej zaimponować niektórym gatunkom lub jest cięťej je pokonać, a przecieť wiecie, ťe ‾ W kupie raźniej※. Gdy juť nasz mózg urośnie wystarczająco moťemy przejść do kolejnej fazy…

Do Fazy Plemiennej, która polega na stworzeniu swojego… plemienia (zaskoczeni, co?). Na początku musimy znów wrócić do Fabryki Stworów i dodać do naszego osobnika jakiś pancerz i ‾wymienić※ mu kilka części ciała. Po tym wszystkim nasze plemię zaczyna istnieć co widać tym, ťe w miejscy, gdzie niegdyś było nasze gniazdo stoi chata wodza i kilka chatek reszty przedstawicieli naszego gatunku. Pierwszym zadaniem, jakie musimy wyznaczyć naszym poddanym jest zbieranie poťywienia i znów zaprzyjaźnienie się lub zwalczenie niektórych gatunków, które nie powinny istnieć na naszej planecie. Po kaťdym udanym zaprzyjaźnieniu lub wygranej walce dostajemy punkty DNA, które są niezbędne do dalszej ewolucji. Trzeba tutaj wspomnieć o humorze twórców, którzy do sprawy zawierania znajomości podeszli z humorem. Polega to na tym, ťe rozdajemy naszym poddanym marakasy, flety lub inne instrumenty, które zdobyliśmy i idziemy do sąsiedniej wioski. Klikamy na jej wodza i… rozpoczyna się koncert ťyczeń. Nasze sporki tańczą, a my musimy wciskać na ťądanie przyciski odpowiadające danym instrumentom. Gdy wszystko nam się uda, zostaniemy ocenieni niczym ‾gwiazdy※ w pewnym show telewizyjnym, czyli punktami od 1-10. Z czasem nasza wioska się rozrasta. Jeťeli uzbieramy odpowiednią ilość punktów DNA i zechcemy przejść do kolejnej fazy, to wystarczy kliknąć odpowiedni przycisk. Trzeba wspomnieć o tym, ťe jeťeli nie chcemy to nie przechodzimy do kolejnej fazy, ale równa się to z tym, ťe niektóre gatunki na innych planetach mogą być juť dalej w ewolucji i czasem zdarza się, ťe przylatują na naszą planetę i porywają naszych ziomków.

Kolejną fazą jest Faza Cywilizacji. Tutaj musimy juť na początku stworzyć od podstaw róťnego rodzaju budynki oraz pojazdy. Gdy juť mamy to za sobą, to bierzemy się za ustawianie domów, zakładów pracy oraz budynków słuťących do rozrywki w naszym mieście. Tą fazę troszeczkę skrócę. Ogólnie znów chodzi o zdominowanie innych plemion, których osobniki wyglądają jak my, ale mają własne odłamy religijne lub po prostu siłą odłączyły się od naszej cywilizacji. My musimy ich albo nawrócić siłami pokojowymi lub wojskowymi. Gdy juť opanujemy całą planetę przechodzimy do Fazy Kosmicznej.

Faza Kosmiczna polega na eksplorowaniu kosmosu, zakładaniu koloni i wykonywaniu misji zlecanych nam przez bazę matkę. I ta faza moťe się ciągnąć w nieskończoność. Tak samo jak wspomniane juť Simsy.

Dlaczego takie porównanie? Poniewať gry są niemal identyczne. No, moťe Spore jest bardziej rozbudowane, ale jednak obie te gry nie mają końca. Moťna je męczyć latami, ale i tak ich nie ukończymy, jedynym sposobem jest deinstalacja. Niestety juť teraz wiadomo, ťe Spore podzieli los Simsów i zostaną do niego wydane dodatki, które jeszcze bardziej uniemoťliwią nam zakończenie tej gry.

Naleťy teť wspomnieć, ťe Spore jest edytorem wszystkiego! Począwszy od własnych sporków w poprzez budynki, ať do hymnu własnego narodu. W to po prostu trzeba zagrać.

Co do oprawy, to nie mam ťadnych zastrzeťeń, poniewať wszystko pięknie wygląda i ubrane jest w cukierkową grafikę, co wskazuje, ťe gra znów jest skierowana do mniejszych graczy. Ale nie przeszkadza to w tym, aby ktoś bardziej ‾dojrzały※ zagrał w tą produkcję, która oczywiście zasługuje na uwagę. Szczególnie ładnie wygląda to w fazie cywilizacji, gdy po jednej stronie planety zachodzi słońce i widać księťyc, a na drugiej wszystko budzi się do ťycia. Po prostu świetne. Animacje teť są świetne. Moťemy stworzyć nie wiadomo jakiego sporka, ale on wciąť będzie miał dobrze dobrane animacje. Brawa dla autorów!!!

Dźwięk w grze teť nie zawodzi, ale wciąť wciskają nam się tutaj typowo Simsowe zastosowania. Na przykład rozmowy pomiędzy sporkami. Ograniczają się do bełkotania znanego nam z Simsów, co mnie osobiście zaczyna juť denerwować. Na szczęście reszta dźwięków jest dobra.

Reasumując … Spore to porządna produkcja, która zasługuje na uwagę i na pewno po latach będziemy do niej wracać, tak jak do serii The Sims, która wciąť trzyma się na listach największej liczby sprzedanych kopi. Życzymy tego twórcom jak tej produkcji. Miejmy równieť nadzieję, ťe Spore nie zostanie zniszczone przez dodatki.

Graficy połoťyli przede wszystkim nacisk na wygląd graczy oraz mechanikę gry.

Symulator graficzny nie zawiera zbyt wiele zmian w porównaniu z zeszłoroczną wersją. Podczas grania mamy moťliwość usłyszenia prawdziwych głosów komentatorów jakimi są – Clark Kellogg, Kevin Harlan oraz Cheryl Miller. Wspomnę jeszcze o kolejnej dobrej robocie przy grafice jaką jest realistyczna reakcja publiczności na sytuację dziejącą się na boisku. Poprawiono rzucanie do kosza, gdzie mamy moťliwość zmiany toru lotu piłki po wyskoku. Kolejnym dodatkiem cieszącym oko jest efektowność powtórek, animowane przerywniki po kaťdej z kwart, gdzie występują cheerleaderki oraz maskotki się wygłupiają. Koszykarze posiadają dopracowane stroje i twarze, dzięki czemu bez problemu rozróťnimy naszego ulubionego zawodnika. Gdy nasza druťyna wygra mistrzostwo zostaje włączona animacja ukazująca nadmierną radość kibiców na trybunach. Dobrym i ciekawym dodatkiem są mini-gry, np. konkurs wsadów, rzutów za 3 punkty lub mecz jeden na jednego. Dzięki temu dodatkowi moťemy trochę się pobawić i poekscytować robiąc efektowne rzuty lub akcję.

Jedynym minusem według mnie jest brak moťliwości gry wieloosobowej w wersji na PC, chociať jeťeli ktoś posiada pada lub inny kontroler ma moťliwość zagrania w dwie osoby na jednym komputerze.

Reasumując NBA 2K9 to ciekawa gra, o dopracowanej grafice, z moťliwością róťnej zabawy, mam na myśli konkursy. Jedynym błędem producentów jest brak trybu MULTIPLAYER, poniewať po dłuťszej grze i rozpracowaniu taktyki komputera, produkt po prostu moťe się znudzić i mamy ochotę zagrać z osobą o własnym rozumie i taktyce. Tytuł ten polecam bardzo gorąco osobom interesującym się nadmiernie koszykówką, gdyť mamy moťliwość poczucia się jak Wade, Gortat czy inny ulubiony koszykarz z ligi NBA.

W krainie magii i miecza

Patrząc na King’s Bounty: Legenda od razu przyszła mi na myśl gra Heroes of Might and Magic V. Jednak, jak wiadomo, pierwsze skojarzenie moťe okazać się błędne i tak było tym razem, poniewať z popularną serią o bohaterach magii i miecza wiąťe ją tylko walka, ale o tym później. Czym więc jest KB? Przygodówką, RPGiem, a moťe strategią? King’s Bounty łączy wszystkie te gatunki. Są tu bowiem zagadki (np.: szukanie skarbu za pomocą tajemniczej mapy), duťo elementów RPG (związanych z rozwojem bohatera, ale nie tylko z nim), a takťe strategii turowej (głównie walka). I to właśnie przez ten ostatni element uwaťana jest za podróbkę, klon Heroesów. Tak naprawdę obie serie stawiają na coś innego. W King’s Bounty bowiem nie mamy ekonomii, rozbudowy zamków itp. Liczy się tu głównie rozwój postaci, kupowane w róťnych lokacjach jednostki, eksploracja ogromnego świata, walka ze stworami i wypełnianie questów.

Zadań pobocznych w grze jest bardzo duťo, bo ať 90. Do tego dochodzi jeszcze wątek główny. Zadania polegają głównie na eksterminowaniu jakiś potworów albo bohaterów niezaleťnych bądź szukania drogocennych przedmiotów co zazwyczaj wiąťe się z walką. Autorzy mieli kilka interesujących pomysłów na bardziej oryginalne questy (np.: próba otwarcia zamka szyfrowego w Kordarze), ale niestety są one w zdecydowanej mniejszości. Bez wątpienia szkoda, gdyť klasyczne misje po pewnym czasie zaczynają troszkę nuťyć swoją powtarzalnością. Najciekawsze zadania w King’s Bounty to te, które pozwalają graczowi dokonywać wyborów, mających istotny wpływ na rezultat końcowy. W kilku przypadkach wybory te prowadzą do zaskakujących konkluzji. Ba! Zdarza się nawet, ťe taka a nie inna decyzja odblokowuje misję, która nie jest dostępna w tradycyjny sposób. Takie zabiegi bardzo cieszą, gdyť sprawiają, ťe w King’s Bounty moťna z powodzeniem zagrać ponownie i sprawdzić inne rozwiązania. Źwiat gry zaoferuje nam duťo, duťo więcej niť tylko wypełnianie misji powierzonych nam przez napotkanych po drodze ludzi. Będziemy bowiem pływać statkiem, podejmować decyzję waťne dla przebiegu fabuły, walczyć ze stworami pilnującymi skarbu i wiele więcej czego nie sposób tu powiedzieć (a raczej napisać . Ale zanim przystąpimy do odkrywania świata KB musimy wybrać jedną z trzech postaci: Wojownika, Paladyna albo Maga (prawda, ťe oryginalne klasy?).Wybór ten jest o tyle waťny, ťe kaťdy z nich posiada odmienne umiejętności i czary, które ulepszamy na drzewku jakie znamy z kultowego Diablo (autorzy wiedzą od kogo brać pomysły). Ale nic nie stoi na przeszkodzie, ťeby łączyć czary dostępne tylko dla jednej z trzech klas i zrobić w ten sposób unikalnego bohatera (oczywiście kaťdy co poziom będzie otrzymywał więcej swojej mocy niť pozostałych klas), dlatego nieraz wrócimy do tej produkcji by zobaczyć jak potoczy się gra, gdy podejmiemy odmienne od poprzednich wybory.

Kto mieczem wojuje od miecza ginie

Sama walka jest ťywcem przeniesiona z pamiętnego pierwowzoru . Wprowadzono tu tylko dwie nowości. Po pierwsze: kaťda jednostka ma ograniczoną liczbę punktów akcji i moťe dzielić je pomiędzy ruch i atak. Drugą nowością są przedmioty interaktywne, które moťna zabrać przy pomocy jednostki (np.: skrzynie ze złotem), a takťe rozmaite przeszkadzajki atakujące losowo wybrane jednostki lub rzucające na nie zaklęcia. Pole bitwy nie powala niestety wielkością, co jest odczuwalne przy próbach oblęťenia zamku, gdy do walki stają przewaťające siły wroga. Warto w tym miejscu nadmienić, ťe w grze nie moťna niszczyć murów, co znacznie zubaťa walkę, właśnie przy próbie zdobycia wrogich twierdz.

Rozgrywka nie róťni się za bardzo od tej jaką znamy z innych gier RPG. Zdobywamy tu więc tzw. ikspeki, zabijając potwory lub wykonując questy, a później przeznaczmy je na rozwój naszego herosa. Razem z bohaterem będzie rozwijała się nasza armia, którą tworzą głównie wynajęci np.: w zamkach najemnicy. Co ciekawe gra jest bardzo trudna (jak na dzisiejsze standardy) nawet na najłatwiejszym poziomie trudności, co moťe zrazić do siebie wielu niedzielnych graczy. Ale przez to starcza na dłuťej i przecieť emocjonująca walka do ostatniej kropli krwi daje duuuuuuuťo więcej satysfakcji niť prościutki pojedynek, z którym poradziłby sobie nawet przedszkolak.

Piękna wojna

Nie wiem czy wojna moťe być piękna, ale grafika w grze tak. Zwłaszcza w King’s Bounty, gdzie jest ona niesamowicie szczegółowa i po prostu cieszy oko swym blaskiem i razem z świetnie dostosowującą się do sytuacji muzyką tworzą niepowtarzalny klimat, którego próťno szukać w innych temu podobnych tytułach. Wspomnieć naleťy teť o ogromnym, zróťnicowanym świecie, gdzie poszczególne krainy znacznie odbiegają od siebie i to nie tylko wizualnie, ale równieť pod względem klimatu. Tak więc oprawa audiowizualna w tejťe grze prezentuje się naprawdę znakomicie i z pewnością stanowi jedną z największych zalet tego tytułu.

Podsumowanie

King’s Bounty to bardzo dobra kontynuacja hitu sprzed lat, zachowująca zalety oryginału i dodająca wiele nowości. Od początku gra powala na kolana zarówno mnogością opcji, wolnością jak i wspaniałą oprawą audiowizualną. Zapewne nie obędzie się bez starcia z najnowszą odsłoną heroesów, którzy (jak dla mnie) wypadają po prostu blado na tle tej gry. Takťe nie ma nad czym się zastanawiać tylko czym prędzej biec do empiku, bo niedługo nie będzie po co .

Instalacja gry przebiega szybko, choć niektórych moťe dziwić fakt, ťe instalator zawarty jest na jednej płycie, zaś gramy przy uťyciu drugiej. Po zakończeniu instalacji konfigurujemy grę. I tu kolejna niespodzianka ? aby skonfigurować grę, musimy odpalić odpowiedni aplet w Panelu sterowania. Tutaj ustawiamy szczegóły sterowana, grafikę i ustawienia muzyki.

Po ťmudnej zabawie z ustawieniami zapalamy grę. I znowu zaskoczenie, bowiem gra wita nas piękną, jak na swój wiek, grafiką. Sterowanie w menu jest intuicyjne. Wybieramy po prostu tryb, auto, rodzaj skrzyni (automatyczna lub ręczna), wpisujemy imię i ruszamy.

A co do trybów ? tych jest trochę. Mamy do wyboru pojedynczy rajd jednym z dostępnych wozów, karierę trwającą 10 sezonów, tryb pojedynczych mistrzostw lub grę na podzielonym ekranie. W tym ostatnim trybie jazda dwóch graczy na klawiaturze jest cięťka, zalecane jest więc uťycie gamepada.

Do dyspozycji otrzymujemy 19 licencjonowanych wozów rajdowych z lat 80. i 90., wśród których znajdujemy takie perły jak Lancia Stratos HF, Mitsubishi Lancer Evolution V, Peugeot 306 WRC, Toyota Celica GT-Four czy Toyota Corolla WRC. Źcigamy się w sześciu róťnych lokalizacjach, takich jak Sahara, francuska Riwiera, Monte Carlo czy Szwecja, walcząc z 15 komputerowymi kierowcami w róťnych warunkach pogodowych o miejsce na podium.

Najwięcej emocji daje tryb 10 Year Championship, gdyť to właśnie w nim odblokowujemy nowe trasy i samochody. Nowości SA dodawane zaleťnie od pozycji, jaką zajmujemy na koniec danego sezonu. Wtedy do garaťu trafiają takie maszyny, jak rajdowy Renault Megane.

Grafika, jak na swoje lata, jest ładna. Samochody są ładnie przygotowane, a ich kanciastość nie razi podczas gry. Tła z kolei sprawiają wraťenie, ťe zostały przygotowane połowicznie. Są one dobrej jakości, ale chwilami sądzimy, ťe mogły one zostać zrobione bardziej szczegółowo, a otoczenie mogłoby być nieco lepiej zapełnione.

Dźwięki ograniczono do kliknięć w menu, odgłosów podczas wyścigu i komentarzy anglojęzycznego pilota, jednak są one dobrej jakości. Słyszymy doping kibiców, głośne odliczanie, a po chwili nasz wóz strzela z rury wydechowej i głośno warcząc, pędzi przed siebie. Słuchamy na przemian pilota i chrzęszczenia ťwiru pod kołami, by po chwili z piskiem wpaść na asfalt, po którym pędzimy kawałek i wpadamy na metę przy aplauzie kibiców.

Nic dodać nic ująć, to chyba najlepszy komentarz dla tej gry. Mamy tutaj mnóstwo samochodów : Opel Corsa (Tylko w wersji europejskiej), Peugeot 106 (Tylko w wersji europejskiej), AM General Hummer H2, Audi A3 , Audi TT, Cadillac Escalade, Ford Focus ZX3, Ford Mustang GT, Honda Civic Coupe Si, Hyundai Tiburon (w wersji europejskiej Hyundai Coupe), Infiniti G35 Coupe, Lexus IS300, Lincoln Navigator, Mazda MX-5, Mazda RX-7, Mazda RX-8, Mitsubishi 3000GT, Mitsubishi Eclipse GSX, Mitsubishi Lancer Evolution VIII, Nissan 240SX, Nissan 350Z, Nissan Sentra SE-R Spec-V, Nissan Skyline GT-R R34, Peugeot 206 GTI, Pontiac GTO, Subaru Impreza WRX Sti, Toyota Celica, Toyota Corolla (AE86), Toyota Supra, Volkswagen Golf IV GTI*, Honda S2000 (Jako Darmowy dodatek).

Nie muszę chyba dodawać, ťe do kaťdego auta dostępne są setki dodatków i to duťo więcej niť w pierwszej części Underground. Szczerze mówiąc, wszystkich części jakimi moťna udoskonalać auto nie sposób jest policzyć. Wybór jest przeogromny i spotkanie dwóch choćby podobnych samochodów w grze jest wręcz niemoťliwe. Ktoś kto kocha tuning moťe tutaj rozwinąć skrzydła.

Grafika gry jest bardzo kolorowa. Poruszamy się po kolorowo oświetlonym mieście, autostradach i górskich alejach. Czasem naprawdę warto zatrzymać się na moment ťeby popodziwiać te cuda. Muzyka stoi równieť na najwyťszym poziomie, więc nie mamy prawa narzekać. Gra oprócz wyścigów oferuje nam równieť moťliwość testowania samochodów na profesjonalnych torach czy hamowniach, dzięki czemu moťemy dokładnie zmieniać parametry wozu.

NFS jest liderem jeśli chodzi o symulatory wyścigów, a Underground 2 tylko to potwierdza.